چو از برج حمل خورشید اشارت کرد زی صحرا

درخت مفلس و صحرای بیچاره ز پنهان ها؟

نداند باغ ویران جز زبان باد نوروزی

به قول او کند ایدون همی آباد ویران ها

به فرمانش به صحرا بر مطرا گشت خلقان ها

نگون سار ایستاده مر درختان را یکی بینی

دهان هاشان روان در خاک بر کردار ثعبان ها