بیاموزم تو را یک یک زبان چرخ و دوران ها

که آراید، چه گوئی، هر شبی این سبز گنبد را

بدین نو رسته نرگس ها و زراندود پیکان ها؟

اگر بیدار و هشیاری و گوشت سوی من داری

همی گویند کاین کهسارهای محکم و عالی

نرسته ستند در عالم مگر کز نرم باران ها

زمین کو مایه تنهاست دانا را همی گوید