احوال به نظم و نغز و رامش را

هرچند که شاه نامور باشد

نابوده کنی نشان و نامش را

واشفته کنی به دست بیدادی

بشنو پدرانه، ای پسر، پندی

آن پند که داد نوح سامش را

پرهیز کن از کسی که نشناسد