دیو از پس خویشتن لگامش را

منگر به مثل جز از ره عبرت

رخساره خشک چون رخامش را

بل تا بکشد به مکر زی دوزخ

بر راه امام خود همی نازد

او را مپذیر و مه امامش را

دیوی است حریص و کام او حرصش