چون نیندیشی که این رفتن بر این سان تا کجا؟

راست گوی و راه جوی و از هوا پرهیز کن

کز هوا چیزی نژاد و هم نزاید جز عنا

گر براندیشی بریده ستی رهی دور و دراز

بی عصا رفتن نیابد چون همی بینی که سگ

مر غریبان را همی جامه به درد بی عصا

پاره کرده ستند جامه دین بر تو بر، لاجرم