آن سگان کز خون فرزندانش می جویند جاه

مر غریبان را همی جامه به درد بی عصا

پاره کرده ستند جامه دین بر تو بر، لاجرم

آن سگان مست گشته روز حرب کربلا

روز محشر سوی آن میمون و بی همتا نیا

آن سگان که ت جان نگردد بی عوار از عیبشان

تا نشوئی تن به آب دوستی ی اهل عبا