این کیست که تو نامهاش گفتی،

آن را که ندارد وزیر و همتا؟

گوئی که خدای است فرد و رحمان

مولاست همه خلق و اوست مولا

گر ویژه نه ای تو مگر به اسما؟

جز نام ندانی ازو تو زیرا

که ت مغز پر است از بخار صهبا