زانکه ز مردم تو ربائی شباب

چند گریزی ز حواصل در این

قبه بی روزن و باب، ای غراب؟

در تو همی پیری ناید پدید

آب نه ای، چونکه بشوید همی

شرم گن از روی تو به شرم و آب؟

چند به سوزن بشکستی تبر!