و اندر ره تو جوی و جر و بیشه و غار است

جان تو درختی است خرد بار و سخن برگ

وین تیره جسد لیف درشت و خس و خار است

نی نی که تو بر اشتر تن شهره سواری

زین اشتر بی باک و مهارش به حذر باش

زیرا که شتر مست و برو مار مهار است

باز خردت هست، بدو فضل و ادب گیر