گرچه دل چون قار تو پر گرد و غبار است

ای گشته دل تو سیه از گرد جهالت

با این دل چون قار تو را جای وقار است؟

چون قار سیه نیست دل ما و پر از گرد

خرما و ترنج و بهی و گوز بسی هست

زین سبز درختان، نه همه بید و چنار است

آن سر که به زیر کله و از بر تخت است