جمله یکی بنده او را سزاست

تا نبری ظن که خدای است آنک

بر فلک و بر من و تو پادشاست

بل فلک و هر چه درو حاصل است

عالم جسمی اگر از ملک اوست

مملکتی بی مزه و بی بقاست

پس نه مقری تو که ملک خدای