گرچه مر او را به ستوری رضاست

عقل عطای است تو را از خدای

بر تن تو واجب دین زین عطاست

آنکه به دین اندر ناید خر است

راه سوی دینت نماید خرد

از پس دین رو که مبارک عصاست

در ره دین جامه طاعت بپوش