همی گشت بر گرد آن رزمگاه

دل پادشا شد پر از کیمیا

خود و رستم و طوس و گودرز و گیو

ز لشکر بسی نامبردار نیو

بیابان نگه گرد و بی راه و راه

که لشکر فزون بود زان کو شمرد

همان ژنده پیلان و مردان گرد