بگرد سپه بر یکی کنده کرد

بیابان نگه گرد و بی راه و راه

که لشکر فزون بود زان کو شمرد

همان ژنده پیلان و مردان گرد

طلایه بهر سو پراگنده کرد

شب آمد بکنده در افگند آب

بدان سو که بد روی افراسیاب