تو گفتی که هرگز نیا را ندید

همی داشتی تا بر آورد پر

شد از مهر شاه از در تاج زر

ز توران چو مرغی بایران پرید

ز خوبی نگه کن که پیران چه کرد

بدان بی وفا ناسزاوار مرد

همه مهر پیران فراموش کرد