چون این و آن شدند و جهان ماند، مر تو را

گفتند گونه گون و دویدند چپ و راست

آن گفت ک«این جهان نه فنا است و سرمدی است»

وین گفت ک«این خطاست، جهان را ز بن فناست»

او بر بقای خویش و فناهای ما گواست

فانی به جان نه ای به تنی، ای حکیم، تو

جان را فنا به عقل محال است و نارواست