آن گوی مر مرا که توانی ز من شنود

با آب خوش نهال نگیرد هگرز کاست

هر کس که بر هوای دل خویش تکیه کرد

تکیه مکن برو که هواجوی بر هواست

این پند مر تو را به ره راست بر عصاست

عالم یکی خط است کشیده خدای حق

وان خط را میانه و آغاز و انتهاست