دژمش کرد درم لاجرم به آخر کار

ز بهر غایب فردا رسول تو قلم است

دل توزانکه سخن ماند خواهدت شاد است

دل کسی که درم ماند خواهدش دژم است

ستوده نیست کسی کو سزای لاجرم است

دژم مباش ز کمی ی درم به دنیا در

اگر به طاعت و علمت به دین درون قدم است