سواران گر بفرسایند اسپان را به رنج اندر

یکی بی جان و بی تن ابلق اسپی کو نفرساید

به کوه و دشت و دریا بر همی تازد که ناساید

یکی اسپی است این کو مر سواران را بفرساید

سواران خفته اند وین اسپ بر سرشان همی تازد

که نه کس را بکوبد سر نه کس را روی بشخاید