که تا ناید سخن چون زنگ زنگ از جانت نزداید

سخن چون زر پخته بی خیانت گردد و صافی

چو او را خاطر دانا به اندیشه فروساید

سخن چون زنگ روشن باید از هر عیب و آلایش

به آب علم باید شست گرد عیب و غش از دل

که چون شد عیب و غش از دل سخن بی غش و عیب آید

طعام جان سخن باشد سخن جز پاک و خوش مشنو