به بانگ خوش گرامی شد سوی مردم هزار آوا

به دو عالم تو را هم خالق و هم خلق بستاید

وگر مر خویشتن را از سخن بی بهره بپسندی

مرا گر چون تو فرزندی نباشد بر زمین شاید

وزان خوار است زاغ ایدون که خوش و خوب نسراید

هزار آواز چون دانا همه نیکو و خوش گوید

ولیکن زاغ همچون مرد جاهل ژاژ می خاید