پیشتر زانکه از این بستان بیرونت برند

جسد مردمی، ای خواجه، درختی عجب است

که برو فکرت و تمیز تو را برگ و برند

از درخت جسدت برگ و بر خویش بچن

زاد بر گیر و سبک باش و مکن جای قرار

خانه ای را که مقیمانش همه برسفرند

همگان بر خطرند آنکه مقیم اند و گر