آن خداوندان همی احسان ها الوان کنند

چرخ را انجم به سان دست های چابک اند

کز لطافت خاک بی جان را همی با جان کنند

دست های آسمان اند این که با این بندگان

چشمهای عالمند اینها که چون در خاک خشک

بنگرند او را همی پر در و پر مرجان کنند

این شگفتی بین که در نیسان ز بس نقش و نگار