ز نیکی به نیکی رسد مرد ازان

همیشه روانش ستایش چند

به دو جهان بی آزار ماند هر آنک

ز نیکی به تن بر ستایش تند

که هر کس که او گل کند گل خورد

خرد جز که نیکی نزاید هگرز

نه نیکی بجز شیر مدحت مکد