به خور مخارش ازیرا که معده گر دارد

به خور مناز چو خر، بل شرف به دانش جوی

که خر به خور شکم از تو فراخ تر دارد

شکم چو بیش خوری بیش خواهد از تو طعام

به جوی و جر تو چرا می دوی به روز و شبان

اگر نه معده همی مر تو را بجز دارد

هگرز راه ندادش مگر به سوی سقر