گیتی چو چشم و صورت ایشان درو بصر

کز باد و آب و خاک و ز افلاک برترند

اهل تمیز و عقل از این دام گاه صعب

غافل نه اند اگرچه بدین دامگه درند

عالم درخت برور و ایشان برو برند

درهای رحمتند حکیمان روزگار

وینها که چون خرند همه از پس درند