همچون تو نیستند اگر چند این خزان

باد خوش بزنده و کشتی و لنگرند

ای حجت زمین خراسان بسی نماند

تا اهل جهل روز و شب خویش بشمرند

زیر درخت دین همه با تو برابرند

تو مغز و میوه خوش و شیرین همی خوری

و ایشان سفال بی مزه و برگ می خورند