چون شدی هشیار ماندی مستمند

ای شده عمرت به باد از بهر آز،

بر امید سوزنت گم شد کلند

مست کردت آز دنیا لاجرم

با تو فردا چه بماند جز دریغ

چون بردمیراث خوار این زند و پند؟

چشم دلت از خواب غفلت باز کن