یکتا نشود حکمت مرطبع شما را

این ژرف سخن های مرا گر شعرائید

بر حکمت میری زچه یابید چو از حرص

فتنه غزل و عاشق مدح امرائید؟

تا از طمع مال شما پشت دوتائید

آب ار بشودتان به طمع باک ندارید

مانند ستوران سپس آب و گیائید