ببیشی لشکر بترساندم

ورا چشم بی آب و لب پر سخن

مرا دل پر از دردهای کهن

بکوشد که تا دل بپیچاندم

بدان گه که گردنده چرخ بلند

نگردد ببایست روز گزند

کنون چاره ما جزین نیست روی