ای پسر، بنگر به چشم دل در این زرین سپر

چون زجزوش کل سازد خاک را خارا کند

قول مشک و آب و آتش را کجا دانا شود

جز کسی کو علم دین را جان و دل یکتا کند؟

کو ز جابلقا سحرگه قصد جابلسا کند

روی صحرا را بپوشد حلقه زربفت زرد

چون زشب گوئی که تیره روی زی صحرا کند