آنچه حجت می به دل بیند نبیند چشم تو

مر مرا از کار تو، پورا، همی سودا کند

از غم فردا هم امروز، ای پسر، بی غم شود

هر که در امروز روز اندیشه از فردا کند

با درازای مر سخن را زین همی پهنا کند