فلک مر خاک را، ای خاک خور، در میوه و دانه

که مر پهلوت را گیتی به خواب و خور همی خارد

نه ای ای خاک خوار آگه که هرکه ش خاک خور باشد

سرانجام ارچه دیر است این قوی خاکش بیوبارد

ز بهر تو به شور و چرب و شیرین می بیاچارد

نمی بینی کز آن آچار اگر خاکی تهی ماند

تو را، ای خاک خوار، آن خاک بی آچار نگوارد؟