تو را زهر است خاک و دشمنی داری به معده در

ز بهر تو به شور و چرب و شیرین می بیاچارد

نمی بینی کز آن آچار اگر خاکی تهی ماند

تو را، ای خاک خوار، آن خاک بی آچار نگوارد؟

که گر خاکش دهی ور نی همی کارت به جان آرد

اگر فرمان او کردی و خوردی خاک شد خامش

و گر نه همچنان دایم به معده در همی ژارد