کسی شکر خداوندی که او را بنده ای بخشد

خدای خویش اینها را نه پندارد نه انگارد

ور اندر یافتن مر پیشکاران را چو درماند

بر آن کو برتر از عقل است خیره وهم بگمارد

که او از خاک خرما کرد داند خود بچه گزارد؟

تو را در دانه خرماست، ای بینا دل، این بنده

که او بر سرت هر سالی همی خرما فرو بارد