وان چیز که عالم به دوست باقی

بستان نبود چون شجر نباشد

ای شهره درختی، بکوش تا بر

یکسر به تو جز کز هنر نباشد

هر گز هدر و بی اثر نباشد

زیرا که شود خوار سوی دهقان

شاخی که برو بر ثمر نباشد