دانش آموز و چو نادان ز پس میر ممخ

خویشتن خیره در آن چاه نبایدت فگند

گر بخندند گروهی که ندارند خرد

تو چو دیوانه به خنده دگران نیز مخند

تا چو دانا شوی آنگه دگران در تو مخند

بی سپاسی بکنی رند نمائی به ازانک

به سپاسیت بپوشند به دیبای و پرند