از بهر بر شدن سوی علیین

گر چشم و گوش تو نبری زایدر

ایزد بر آسمانت همی خواند

تو خویشتن چرا فگنی در جر؟

از علم پای ساز و، ز طاعت پر

ای کوفته مفازه بی باکی

فربه شده به جسم و، به جان لاغر