با جعد همچو قیر و دمیده درو عبیر

با ناز و بی نیاز به بیداری و به خواب

بر تن حریر بودت و در گوش بانگ زیر

وان یار جفت جوی به گرد تو پوی پوی

چون خر به سبزه رفته به نوروز و، در خزان

در زیر رز خزان شده با کوزه عصیر

گفتی که خلق نیست چو من نیز در جهان