وز من بشنو نیک که من همچو تو بودم

جد و پدرش بر سر حوض و لب کوثر

وز حجت او جوی به رفق، ای متحیر،

داروی دل گمره و افسون محیر

اندر ره دین عاجز و بی توشه و رهبر

بسیار گشادند به پیشم در دعوی

دعوی ها چون کوه و معانیش کم از ذر