خاک را بر زر گزیده ستی چو نادانان ازانک

پس چرا بر ناوری از دین و دانش پای و پر؟

از حریصی ی کار دنیا می نپردازی همی

خانه بس تنگ است و تاری می نبینی راه در

خاک پیش توست و زر را می نیابی جز خبر

همچو کرم سرکه ای ناگه زشیرین انگبین

با خرد چون کرم چون گشتی به بیهوشی سمر؟