جو نسپرده است پای تو خر با بار

چون به زمستان تو به آفتاب بخسپی

پس چه تو ای بی خرد چه آن خر بی کار

نیست خبر سرت را هنوز کنون باش

چرخ همی بنددت به گشت زمان پای

روزی از اینجا برون کشدت چو کفتار

عمر تو را چون به موش خویش جهان خورد