شاد بودی به بانگ زیر و کنون

قیر تو عرض دهر به شیر

زان جمال و بها که بود تو را

نیست با تو کنون قلیل و کثیر

زرد و نالان شدی و زار چو زیر

مگرت وقت رفتن است چنانک

پیش ازین گفتت آن بشیر نذیر