تو مزور گری مکن چو جهان

دود تیره است همچو ابر مطیر

زر مغشوش کم بهاست به رنج

زعفران مزور است زریر

خاک بر من مدم به نرخ عبیر

که چو موشان نخورد خواهم من

زهره داروی تو به بوی پنیر