که بقا نیست زیر چرخ اثیر

خوی نیک است و خیر مایه دین

کس نکرده است جز به مایه خمیر

مر بقا را در این سرای مجوی

پند گیر، ای پسر، زمن کاین یافت

از پدر شبرو گزیده شبیر

در شکم سنگ خاره به زان دل