بر مردم در عالم این است محصر

رویم چو گل زرد شد از درد جهالت

وین سرو به ناوقت بخمید چو چنبر

ز اندیشه که خاک است و نبات است و ستور است

امروز که مخصوص اند این جان و تن من

هم نسخه دهرم من و هم دهر مکدر

دانا به مثل مشک و زو دانش چون بوی