به انگور دین در رها کن عصیر

بیاموز و ماموز مر عام را

زعلم نهانی قلیل و کثیر

به خوشه قران در ببین دانه را

گر از تو چو از من نفورست خلق

تو را به، مکن هیچ بانگ و نفیر

دلم پر ز درد است، جهال خلق