شرم و سخن و مدح و نکوهش همه او راست

بینا و سخن گوی همی ماند و بیدار؟

آن گوهر زنده است و پدیرای علوم است

زو زنده و گوینده شده است این تن مردار

تن را چو شد او، هیچ نه قدر است و نه مقدار

سالار تن توست، چرا تنت گرامی است

نزدیک تو و مهتر و سالار تنت خوار؟