یارند تن و جانت به علم و عمل اندر

حکمت همه این است سوی مردم هشیار

چون تو ز بهین نیمه خود غافلی، ای پیر،

گر مرد خرد مرد نخواندت میازار

تو غافلی از کار بهین یار و مهین یار

دار تن پیدای تو این عالم پیداست

جان را که نهان است نهان است چنو دار