ناداشته و خوار بماند از تو غریبت

جان را که نهان است نهان است چنو دار

جان تو غریب است و تنت شهری، ازین است

از محنت شهریت غریب تو به آزار

بد داشت غریبان نبود سیرت احرار

چون داری نیکوش چو خود می نشناسیش؟

بشناس نخستینش پس آنگاه نکودار